Ολα συνέβησαν χτες το μεσημέρι. Τίποτα δε μαρτυρούσε πιο πριν, τί θα γινόταν, όταν ανυποψίαστοι πηγαίναιμε στη δουλειά μας, κι όσοι δεν είχαν φύγει διακοπες, σχολιαζαν που θα πάνε. Την αποφράδα αυτή μέρα, η ΣΥΝ ανακάλυψε ότι έχει χάσει το σκουλαρίκι της. Το ανακοίνωσε με τρεμάμενη φωνή. Την κοιτάξαμε όλοι με γουρλωμένα μάτια, κατάχλωμοι, έντρομοι. Ξέραμε ότι είχε έρθει το τέλος μας. Πως ήταν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο! Και τότε, έγινε. Ξαφνικά ο ήλιος χάθηκε, η γη τραντάχθηκε, σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό, και μια φωνή ακουστηκε απο ψηλα: "Μετανοείτε! Και βρείτε το σκουλαρίκι!!!". Ολοι έτρεχαν να σωθούν, κάποιοι έπαιρναν τηλεφωνο τους δικούς τους και τα τηλέφωνα δε λειτουργούσαν, κάποιοι άλλοι έκλαιγαν, παρακαλούσαν το Θεό να τους λυπηθεί, τραβούσαν τα μαλλιά τους, σερνόντουσαν χαμέ. Ηταν κάτι το φοβερό.
Για να μην τα πολυλογώ και ταράζω περισσότερο τον αναγνώστη (αφού εγώ που τα έζησα και τα ξαναγράφω, ανατριχιάζω), το σκουλαρίκι βρέθηκε! Και τότε, η ζωή ξαναβρήκε τον κανονικό της ρυθμό. Σα να μην είχε συμβεί τίποτα, όλα ήταν στη θέση τους και οι άνθρωποι συνήλθαν. Στο τέλος της μέρας ευχαριστήσαμε όλοι μαζί το Θεό που ανέβαλε τη Δευτέρα Παρουσία για άλλη φορά και μας άφησε να ζήσουμε.
Δόξα και τιμή σε εκείνους που προσπαθούσαν να τη βοηθήσουν να το βρει. Ντροπή και όνειδος σε μένα που κοίταζα τη δουλειά μου και δεν ασχολήθηκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου