Σε συνεχεια της προηγουμενης αναρτησης, θέλω να δηλώσω περίτρανα ότι όχι, δεν είμαι καλλιτεχνική φύση, ούτε ψαγμένη ψυχή, ούτε μισάνθρωπος. Είμαι απο τις "κατίνες" που θέλουν ένα ωραίο σπίτι, έναν αξιοπρεπή μισθό, μια οικογένεια. Που τους αρεσουν οι γιορτές, οι ηλιόλουστες μέρες, και η ΧΑΡΑ.
Πόσο επιφανειακή ρε φίλε όμως ε; Ακούς εκεί να θέλω χαρά. Οταν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι δυστυχισμένοι γύρω μου με τα χίλια μύρια βάσανα, ψυχολογικά και μη, εγώ να έχω το θράσος να αναπολώ την ευτυχία. Που να οφειλεται όμως αυτό; Ισως επειδή έτσι με μεγάλωσαν. Η ίσως να είναι ο χαρακτήρας μου απο μόνος του συμβατικός και "κοτίστικος".
Αυτο φαινομενικά δεν άρεσε και στον πρώην μου. Και λεω φαινομενικά, γιατί στο βάθος ήταν με το ενα πόδι στο "συμβατικό" και με το αλλο στο "καλλιτεχνικό". Τώρα δεν ξέρω αν έχει καταφέρει να βάλει και τα δύο του πόδια σε ενα μέρος. Πάντως η νυν του, είναι πιο σκοτεινοκαλλιτεχνοθανατό-φιλη. Σαν την τύπισσα που διαβάζω. Μπαίνω στον πειρασμό να αναφέρω καποιες απο τις μαλακίες που ισχυριζόταν ότι πίστευε, όταν την είχα γνωρίσει, αλλά επειδή ο διαολος εχει πολλά ποδάρια δε θα το κάνω. Αν και δεν πιστεύω οτι διαβάζει καποιος αυτό το μπλογκ, αλλά και πάλι.
Σήμερα θα φτιάξω σοκολατοπιτα και θα πάμε επισκεψη το απογευμα σε ενα φιλικό σπίτι. Η φιλεναδα μου θα έβγαζε φλυκταινες αν το ακουγε, χαχαχα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου