Κάνω βόλτα στα μπλογκς και βλέπω διάφορα. Κάποιοι διαφημίζουν τη δουλειά τους, κάποιοι γράφουν ημερολόγιο, κάποιοι προβάλουν τις οικογενειακές τους στιγμές, κλπ. Υπάρχουν και κάποιοι που την έχουν δει φιλόσοφοι και μεγάλα ταλέντα (στο οτιδήποτε). Μπορεί και να είναι, αλλά εμένα ρε φίλε, μου φαίνονται τόσο φτιαχτά αυτά που γράφουν. Ζουν με άπιαστα όνειρα. Βρίζουν τη μαύρη τους τύχη με λόγια βαθυστόχαστα. Εχουν βαρεθεί τα πάντα γύρω τους. Δε θέλουν τη ζωή τους.
Και αναρωτιέμαι, όταν κάποιος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάθλιψης, έχει κουράγιο να βρει τόσο μεγαλεπήβολα λόγια για να την εκφράσει; Το νιώθει πραγματικά, ή θέλει να δείξει στους αναγνώστες ότι η πνευματικότητά του ξεχειλίζει;
Ελπίζω να μην έρθω ποτέ σ' αυτή την κατάσταση, γιατί εγώ δε θα ξέρω πως να εκφραστώ. Κι αν κάποιος με διαβάσει, θα με περάσει για τελείως άψαχτη, χωρίς ίχνος καλλιτεχνικής μόρφωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου