Δουλειά 2

Και τώρα η συνέχεια. Επειδή μου ψιλοέκανε καλό που τα έγραψα αρχικά σε χαρτί, θα τα παραθέσω και εδώ. Οι περιγραφές των ακατανόμαστων σύμφωνα με μένα:

Μ2: Σαχλαμαρίζει όπως όλες εξάλλου, χαζογελάει, δίνει πλήρη αναφορά για το τι κάνει και πως περνάει στη ζωή της (λες και μας νοιάζει) και είναι και αγενής. Σε διακοπτει όταν μιλάς με καποιον για να σου πει την οποιαδήποτε μαλακία, σε διακόπτει στο φωτοτυπικό για να βγάλει τα δικά της κλπ.
ΑΠΕΝΑΝΤΙ: Περίεργη και κουτσομπόλα. Θέλει να ανακατεύεται σε όλα, έχει αποψη για τα πάντα, πρεπει οπωσδήποτε να την επιβάλει και εννοείται πως ό,τι κάνει και λέει, είναι άριστο,  άρτιο, άψογο. Επαρση και των γονέων.
Α: Ο ορισμός του κακορίζικου ανθρώπου. Ολα τα δεινά και οι συμφορές "έχουν πεσει πανω της". Μιλάει με έναν ψευτομειλιχιο τροπο, ενώ είναι φανερό ότι έχει πολλά απωθημένα που της βγαίνουν σε κακία. Μου κάνει πολύ γρουσούζα, μίζερη και κατσικοπόδαρη, και δεν είμαι καν προληπτική.
Ε: Μιλαει και κινείται πολύ αργά (πράγμα που με εκνευρίζει πολύ στους άλλους). Δεν πρεπει να είναι και η πιο εύστροφη του τμήματος, αλλά ενίοτε έχει ενα κάποιο χιούμορ κι αυτο την κάνει λιγο πιο υποφερτή.

Ειναι μαλλον οι χειροτερες εκει μεσα.Δεν είναι η πλειοψηφία, αλλά είναι αρκετές για να με κάνουν να τις σιχαθώ όλες. Και όλους (γιατι έχουμε και άντρες στο παρεάκι, αλλα αυτοί είναι σε μηδαμινό βαθμο ενοχλητικοι).

Και τώρα, πως με βλεπουν αυτοί. Χωρίς φυσικά να μου εχουν πει τιποτα. Απλά τι εισπράττουν απο μένα: Κακότροπη, ακοινωνητη, συνέχεια με μια μούρη μέχρι το πάτωμα, βρίζει όλη την ώρα, δεν της αρεσει τιποτα, σπανίως χαμογελάει, αντιπαθητική.
Δεν το έχω ψαξει τόσο πολύ ώστε να ξέρω αν με πειράζει, αλλά μάλλον δεν με πειράζει. Αλλιώς θα προσπαθούσα να το αλλάξω. Εγω επίτηδες δε μιλάω με κανέναν εκτος θεμάτων δουλειάς, για να τους δείξω ότι υπάρχουν όρια. Η μόνη που λέω καποια πράγματα είναι η Μ1, κι αυτό επειδή είμασταν απο πριν μαζι. Με αυτήν, τα όρια ξεπεράστηκαν απο την πρώτη σχεδόν στιγμή (για τους άλλους πάντα). Ο αυθορμητισμός, η κοινωνικότητα, η χαρα, δίνουν έδαφος στους άλλους να προχωρήσουν όσο μπορούν. Είναι το ακριβώς αντίθετο απο μένα.
Λίγο λοιπόν οι συνάδελφοι, λίγο το ότι δουλεύω 20 χρόνια συνεχώς, λίγο το οτι κανω την ίδια δουλειά, έχω απηυδήσει φίλε. Εχω φτάσει στο αμήν. Κάνω συνέχεια αρνητικές σκέψεις, νίωθω οτι βρίσκομαι σε τέλμα, και δυστυχώς ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Παραθέτω φανταστικό διάλογο μήπως βγάλω ακρη.
- Εισαι αχάριστη κυρία μου. Αλλοι δεν έχουν δουλειά και πεινάνε, δεν εχουν να ταίσουν τα παιδιά τους. Κι εσύ παραπονιέσαι για τη δική σου, απο τη στιγμή μάλιστα που δεν εχεις μείνει ανεργη ουτε μερα.
- Εχεις δικιο σ΄αυτό, κι εγω το λεω στον εαυτό μου. Πρακτικά ετσι ειναι. Ελα ομως που δε με κανει να νιωθω καλυτερα αυτή η σκεψη.
- Σκεψου τοτε τα προσωπικά σου που δοξα τω Θεώ, πανε μια χαρά.
- Εδώ είναι το θέμα. Οτι τα αρνητικά μεσα στο μυαλό μου υπερισχύουν των θετικών.
- Αυτο είναι κοπελιά, πρεπει να κάταλάβεις ότι τα θετικά έχουν περισσότερη σημασία για σενα. Η μαλλον, ολα έχουν όση σημασία τους δίνουμε εμεις (οπως λενε και οι singles). Αν εσύ καθεσαι και ασχολείσαι συνέχεια με τα αρνητικά, αυτομάτως τους δίνεις δύναμη. Τα θετικά τα καημένα, είναι σε μια γωνίτσα του μυαλού σου και δε μιλάνε καθόλου. Σε λιγο, οπως πας, θα τα εξαφανίσεις απο το κεφάλι σου και θα σου μείνουν μόνο τα άλλα να σου κάνουν κουμάντο. Δώσε λίγη σημασία στα θετικά σου σημεία. Δες μέσα σου οτι είσαι καλός άνθρωπος, οτι εχεις υγεια, ανθρωπους γυρω σου που σε αγαπανε. Δες οτι μενεις σε μια εξαιρετικη περιοχή, σε ενα αξιοπρεπες σπιτι και οτι δεν αναγκαζεσαι να στερείσαι τα βασικά (κι αυτο ακομα γιατι όχι;). Δες οτι ο ανθρωπός σου σε θεωρεί πολύ έξυπνη.
- Κι αυτά ακόμα που μου λες, επειδή τα βλέπω, φοβάμαι μήπως τα γρουσουζεψω αν τα λέω συνεχεια στον ευατό μου. Τόσο απασιοδοξη. (και περνιεμαι για μη προληπτική).
- Προσπάθησε να σκέφτεσαι θετικά. Δεν ξέρω πως να σου πω να το κάνεις αυτό. Πάντως προσπάθησε. Θα είναι κάτι καινούριο για σένα. Σίγουρα καλύτερο. Μόνο και μόνο για να είσαι εσυ καλύτερα, οχι για να φαίνεσαι στους άλλους.