Η αλήθεια είναι ότι εγώ το έχω δημιουργήσει όλο αυτό. Δεν έχω συνηθήσει να δουλεύω με τόσο πολύ κόσμο, που ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του κι εγώ πρέπει να ακολουθώ το στυλάκι αυτό. Δε μου αρέσει το στυλάκι αυτό.
Είναι όλες και καλά πολύ έξυπνες, πολύ άξιες και πολύ αγαπητές. Οχι μόνο στη δουλειά, σε όλα τους. Και αυτό φροντίζουν να το δείχνουν η μία στην άλλη με περισσή ευφράδεια. Πόσο καλά μαγειρεύουν, πόσο καλά είναι τα παιδιά τους και οι άντρες τους, ποσο πολυάσχολες είναι, πόσο καλα τα καταφερνουν σε ολα κλπ. Τα κόμπλιμένα δε λείπουν καθημερινά. Σε ολες αρεσουν τα ρούχα των άλλων, τα παπούτσια τους, τα μαλλιά τους. Το βρίσκω τόσο, μα τοσο υποκριτικό όλο αυτο. Κι ας τα εννοούν. Εγώ εξακολουθώ να το βρισκω υποκριτικο.
Δεν είναι ο χαρακτηρας μου να ενθουσιάζομαι, ή να λέω κι εγω σε όλες τι ωραία παπούτσια που φοράνε, ή να περιγράφω τι εκανα το ΣΚ. Και ποτέ δε μιλάω για τα προσωπικά μου. Δεν τους πέφτει λόγος να τα ξέρουν. Δεν είναι φιλες μου ουτε θα γινουν ποτε. Γιατι δεν θελω εγω να γινουν.
Ειμαι σαν τη μυγα μες στο γαλα εκει μεσα. Ο αρνητισμος μου ειναι παροιμιωδης. Και ξέρω οτι μου κανει κακο ολο αυτο, αλλά, δεν είναι οτι δεν μπορώ να το βελτιώσω. Ειναι οτι δε θέλω. Η συνέχεια οταν γυρισω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου