Την ανακάλυψα πάλι αυτήν. Είχα να τη διαβάσω χρόνια. Γράφει όλα της τα εσωψυχα όπως κι εγώ, αλλά είναι το μόνο κοινό που έχουμε. Τυπάκι φεύγα, "σκοτεινό", που προτιμάει τη νύχτα απο τη μέρα, τη μοναξιά από την παρέα, (εκτός από ειδικές περιστάσεις), και την καντίφλα απο την ξεκάθαρη σκέψη. Κατ' εμέ, πάντα. Δεν την ξέρω, κρίνω απ' ότι διαβάζω.
Ομως είναι αυθεντική. Δεν το παίζει, είναι φεύγα. Είχα γνωρίσει κάποια αντίγραφά της κάποτε. Με ένα τα είχα κιόλας, και το πήγαινα και για σοβαρά, τρομάρα μου. Ηταν και καλά ψαγμένοι (ολη η παρέα), με ελεύθερα καμπινγκ, με κιθάρες στις παραλίες και δε συμμαζεύεται. Ο πρώην μου όμως κατά βάθος, ήταν (και μάλλον είναι ακόμα), ενα καταπιεσμενο παιδακι. Ηθελε να νομίζουν όλοι οτι ήταν ανεξάρτητος. Ο ανεξάρτητος δεν τρώει πρωι, μεσημερι και βράδυ στη μαμά του. Ούτε περιμένει εκείνη να πλύνει-σιδερώσει-μαντάρει τα ρούχα του.
Οσο καιρό πηγαινοερχόμουν, δεν το καταλάβαινα, αλλά καταπιεζόμουν κι εγώ. Τα σπίτια τους, σχεδόν απέναντι το ένα απο το άλλο. Μια φορά είχα απλώσει την εσάρπα μου να ξεμυρίσει, και έπεσε σύρμα απο τη μαμά: "έχετε απλώσει ένα χαλάκι έξω, τι είναι; μην το ξεχασετε". Τώρα γελάω, αλλά τότε είχα βγάλει σπυριά απο το άγχος μου. Καποια στιγμή θα μιλήσω και για αυτό. Προς το παρόν, πάω να ψήσω τα ψάρια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου