Αν δεν την ξέρεις και την ακούσεις για 10 λεπτά, νομίζεις ότι ήρθε το τέλος. Θα βγούμε απο το ευρώ. Κι επειδή είμαστε ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας, μια και δεν παράγουμε τίποτα, θα πεινάσουμε, θα βουλιάξουμε, θα καταποντιστούμε. Μετά θα έρθει η χούντα. Το ξύλο και ο βούρδουλας, για να μην ξαναχαρούμε ή μιλήσουμε ποτέ ξανα. Αντε γιατί παραέχουμε πάρει φόρα. Αυτο αξίζει στους ανεπρόκοπους Ελληνες που είναι μόνο ένα ώπα. Γιατί είμαστε η χειροτερη φυλή στην Ευρώπη, φοβάσαι να κυκλοφορήσεις το βράδυ, ενω στο εξωτερικό, νιώθεις ασφάλεια. Υπάρχει πάντα ένας αστυνομικός να σε παρακολουθεί διακριτικά (!!!). Α, να μην ξεχάσω, στο καπάκι θα πλακώσουν και οι τζιχαντιστές, να μας πετσοκόσουν όλους. Αυτα στο γεύμα.
Για το δείπνο, έχουμε τη διαπίστωση ότι οι παλιές εποχές που οι άνθρωποι λιμοκτονούσαν, ήταν απείρως καλύτερες απο τη σημερινή. Οτι η τεχνολογία μόνο κακό κάνει και κανένα απολύτως καλό. Οτι οι ανθρωποι τότε είχαν σεβασμό και δεν υπήρχε τόση σαπίλα, ακόμα και στην πολιτική. (Ασχετα αν η σαπίλα υπήρχε πολύ πριν την εποχή του Κολοκοτρώνη κιόλας). Επίσης, τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι γλεντούσαν και τώρα δεν έχουν όρεξη. (Και πως να έχουν, αν ακούν εσένα).
Κάνει κάποιος το λάθος να επισημάνει ότι το χωριό είναι φέτος πολύ ήσυχο και δεν έχει κόσμο. Τι το θελε. "Ναι, τώρα το είπε και το ραδιόφωνο, τέρμα τα γλεντια, πάνε, δεν υπάρχουν πια. Αυτα που ξέραμε να τα ξεχάσουμε. Δεν παμε καθόλου, μα καθόλου καλα, το λένε όλοι.". Ακολουθεί και δεύτερο λάθος: "Στη δεύτερη γενιά μεταναστών δίνεται ιθαγενεια ε;". "Ναι, δεν υπάρχει πλέον η Ελλάδα που ήξερες, ξέχνα τη. Τώρα η Ελλάδα αποτελείται μονο απο άλλους λαούς. Δεν παμε καθόλου, μα καθόλου καλα, το λένε όλοι".
Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Καταρχήν, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν καλές και κακές φυλές (πόσο μάλλον ότι είμαστε η χειρότερη). Υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. ΠΑΝΤΟΥ. Και στην Ελλάδα, και στη Βραζιλία και στη Σουηδία και παντού. Κατα δεύτερον, είμαι υπερ της άποψης ότι "περιμένω τα χειροτερα για να ειμαι προετοιμασμένος, κι αν είναι τα καλύτερα, καλώς να έρθουν". Με έχει βοηθήσει σε αρκετες περιπτώσεις. Αλλο όμως "περιμένω τα χειρότερα", κι άλλο "ψάχνω να βρω σκοινι και δεντρο γιατί δε γλιτώνω με τίποτα". Υπάρχει τεράστια απόσταση.
Δε πιστεύω ότι όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω θα γίνουν, ή ότι δε θα γίνουν. Δεν ξέρει κανένας τι προκεται να συμβεί, όχι αύριο, αλλά ούτε το επομενο λεπτό. Πιστεύω όμως , οτι αν θέλουμε τα κρατήσουμε τα λογικά μας σώα, και την ψυχική μας υγεία αβλαβή, πρέπει να είμαστε λίγο πιο φειδωλοί στην αρνητικότητά μας. Το να φέρνεις μόνος σου την καταστροφή του κόσμου πριν έρθει απο μόνη της, πίστεψέ με, ΔΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ. Τουλάχιστον κανέναν από αυτούς που συνομιλείς. Ποιος θέλει συζητώντας να ανακαλύψει ότι του μένουν λίγες ώρες ζωής; Η ότι αυριο το πρωί θα χάσει ότι έχει και δεν εχει; Γι αυτό θα ήταν καλύτερα νομίζω να κρατάμε τη γνώμη μας για τον εαυτό μας κάποιες φορες. Κι αν θέλουμε πάσει θυσία να τη μοιραστούμε, να το λέμε με έναν τρόπο λιγότερο τελεσίδικο. Κρατα και μια πισινή. Μπορεί τελικά να μην έρθει η συντέλεια τόσο σύντομα όσο νομίζεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου