Οι χαδιάρες

Κάποιες γυναικες έχουν την τάση να φαίνονται στους άλλους μικρές και τριανταφυλλένιες. Ομορφες, ευαίσθητες, που θέλουν προσοχή, που με το παραμικρό που τους συμβαίνει θέλουν να το κάνουν γνωστό σε όλους για να αποσπάσουν σχόλια, συμπάθεια και καμιά κολακεία (δε θα έβλαπτε). Μπορεί σκόπιμα να το μεγαλοποιούν κιόλας λιγάκι. Γι αυτό φροντίζουν την εμφάνισή τους όσο μπορούν, αλλά κι όταν βαριούνται, ντύνονται προχειρα, πιάνουν τα μαλλιά τους με τσιμπιδάκια και το παίζουν ταλαιπωρημένες και κουρασμένες (με περισσή χάρη εννοείται. Οχι τίποτα κακομοίρες). Αν μαζέψουν μόνο με αυτό καμιά κουβεντούλα, έχει καλώς. Αλλιώς αρχίζουν τα "ουφ, δεν μπορώ", "ουφ ποναω", "ουφ είμαι τόσο κουρασμένη", "ουφ χτες έκανα όλες τις δουλειές". Δε γίνεται, με αυτές τις βαρυσήμαντες δηλώσεις όλο και κάποιος θα ψαρώσει. Και ψαρώνει συνήθως. Στα 20 άτομα, και ένας να ψαρώσει καλό είναι.
Σε γενικές γραμμές, η ομιλία τους είναι νιαουρίσματα. Κάθε χαριτωμένη κοπελίτσα που σέβεται τον εαυτό της, οφείλει να νίαουρίζει ώστε να γίνεται επιθυμητή στους άντρες και φιλενάδα στις γυναίκες. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι κομπλέ και από άντρα και απο φίλες. Πρέπει όλοι και όλες να την αγαπάνε και να τη θεωρούν το γλυκύτερο κορίτσι του κόσμου. Ετσι αποδικνύεται η αξία τους. Αν υπάρξει η παραμικρή υποψία (αποκλείεται, αλλά λέμε ΑΝ), ότι κάποιος μπορεί να μην τη θεωρεί έτσι όπως πιστεύουν, θα πέσουν στα πατώματα. Θα πάρουν την πιο στενοχωρημένη τους φάτσα (σόρρυ, φατσούλα ήθελα να πω), θα αναρωτιούνται γιατί, τί μπορεί να εχουν κάνει λάθος, θα κοιτάζουν γύρω τους σαν εγκαταλελειμένα κουταβάκια (γιατί ξέρουν ότι όλοι αγαπάνε τα εγκαταλελειμενα κουταβάκια), και θα βάλουν και τα κλάματα. Γιατί είναι και πολύ ευσυγκίνητες.
Επίσης, επειδή συν τοις άλλοις έχουν και τέλειο χαρακτήρα, κάνουν καναδυό κινήσεις του τύπου "θυσιάζομαι για να μη δυσκολεψω εσένα", και στο λένε, σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες, για να πεις ότι είναι να πεις. Παρόλο που ξέρουν ότι η "θυσία" τους τη δεδομένη στιγμή είναι εντελώς ανούσια και δεν εξυπηρετεί κανέναν, οπότε δε θα τη δεχτείς. Αλλά εκείνες προσφέρθηκαν.

Εχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετές τέτοιες γυναίκες. Περιττό να αναφέρω ότι  είμαστε η μέρα με τη νύχτα. Η αυθόρμητη αντίδρασή μου στο νιαόυ-νιαου βρε γατούλα, είναι το γεμάτο ειρωνεία βλέμμα, το στραβό στόμα, η απότομη φωνή και το "αϊ παράτα μας μωρή". Αλλά επειδή οι αντιδράσεις μου (ευτυχώς) κατά 90% δεν είναι αυθόρμητες, περιορίζομαι στο να τις κοιτάζω με συμπόνια, να τους λέω καμιά συμβουλή μήπως νιώσουν καλύτερα, και οταν είναι χαρούμενες, να χαμογελάω κι εγώ σχολιάζοντας με επιφωνήματα "αντε ρε! ουαου σοβαρα;", νιώθοντας τρομερά ηλίθια την ίδια στιγμή.
Και σκέφτομαι τον εαυτό μου στη θέση τους, να κάνει όλα αυτά τα "χαριτωμένα" που τις κάνουν ακαταμάχητες και καλά, και θέλω να βγάλω τα σωθικά μου. Με φαντάζομαι να αποκαλώ τους αλλους ζουζούνάκια, πουλάκια, πεταλουδίτσες και ότι άλλο σε έντομο και ζωντανό μπορεί να μου κατέβει εκείνη τη στιγμή, και βάζω γέλια μέχρι δακρύων.
Οχι κυρία μου. Καλύτερα μια σκέτη καλημέρα και ένα ξερό ευχαριστώ. Τέλος.