Σε συνεχεια της προηγουμενης αναρτησης, θέλω να δηλώσω περίτρανα ότι όχι, δεν είμαι καλλιτεχνική φύση, ούτε ψαγμένη ψυχή, ούτε μισάνθρωπος. Είμαι απο τις "κατίνες" που θέλουν ένα ωραίο σπίτι, έναν αξιοπρεπή μισθό, μια οικογένεια. Που τους αρεσουν οι γιορτές, οι ηλιόλουστες μέρες, και η ΧΑΡΑ.
Πόσο επιφανειακή ρε φίλε όμως ε; Ακούς εκεί να θέλω χαρά. Οταν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι δυστυχισμένοι γύρω μου με τα χίλια μύρια βάσανα, ψυχολογικά και μη, εγώ να έχω το θράσος να αναπολώ την ευτυχία. Που να οφειλεται όμως αυτό; Ισως επειδή έτσι με μεγάλωσαν. Η ίσως να είναι ο χαρακτήρας μου απο μόνος του συμβατικός και "κοτίστικος".
Αυτο φαινομενικά δεν άρεσε και στον πρώην μου. Και λεω φαινομενικά, γιατί στο βάθος ήταν με το ενα πόδι στο "συμβατικό" και με το αλλο στο "καλλιτεχνικό". Τώρα δεν ξέρω αν έχει καταφέρει να βάλει και τα δύο του πόδια σε ενα μέρος. Πάντως η νυν του, είναι πιο σκοτεινοκαλλιτεχνοθανατό-φιλη. Σαν την τύπισσα που διαβάζω. Μπαίνω στον πειρασμό να αναφέρω καποιες απο τις μαλακίες που ισχυριζόταν ότι πίστευε, όταν την είχα γνωρίσει, αλλά επειδή ο διαολος εχει πολλά ποδάρια δε θα το κάνω. Αν και δεν πιστεύω οτι διαβάζει καποιος αυτό το μπλογκ, αλλά και πάλι.
Σήμερα θα φτιάξω σοκολατοπιτα και θα πάμε επισκεψη το απογευμα σε ενα φιλικό σπίτι. Η φιλεναδα μου θα έβγαζε φλυκταινες αν το ακουγε, χαχαχα.
Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014
Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014
Τα ψεύτικα τα λόγια
Κάνω βόλτα στα μπλογκς και βλέπω διάφορα. Κάποιοι διαφημίζουν τη δουλειά τους, κάποιοι γράφουν ημερολόγιο, κάποιοι προβάλουν τις οικογενειακές τους στιγμές, κλπ. Υπάρχουν και κάποιοι που την έχουν δει φιλόσοφοι και μεγάλα ταλέντα (στο οτιδήποτε). Μπορεί και να είναι, αλλά εμένα ρε φίλε, μου φαίνονται τόσο φτιαχτά αυτά που γράφουν. Ζουν με άπιαστα όνειρα. Βρίζουν τη μαύρη τους τύχη με λόγια βαθυστόχαστα. Εχουν βαρεθεί τα πάντα γύρω τους. Δε θέλουν τη ζωή τους.
Και αναρωτιέμαι, όταν κάποιος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάθλιψης, έχει κουράγιο να βρει τόσο μεγαλεπήβολα λόγια για να την εκφράσει; Το νιώθει πραγματικά, ή θέλει να δείξει στους αναγνώστες ότι η πνευματικότητά του ξεχειλίζει;
Ελπίζω να μην έρθω ποτέ σ' αυτή την κατάσταση, γιατί εγώ δε θα ξέρω πως να εκφραστώ. Κι αν κάποιος με διαβάσει, θα με περάσει για τελείως άψαχτη, χωρίς ίχνος καλλιτεχνικής μόρφωσης.
Και αναρωτιέμαι, όταν κάποιος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάθλιψης, έχει κουράγιο να βρει τόσο μεγαλεπήβολα λόγια για να την εκφράσει; Το νιώθει πραγματικά, ή θέλει να δείξει στους αναγνώστες ότι η πνευματικότητά του ξεχειλίζει;
Ελπίζω να μην έρθω ποτέ σ' αυτή την κατάσταση, γιατί εγώ δε θα ξέρω πως να εκφραστώ. Κι αν κάποιος με διαβάσει, θα με περάσει για τελείως άψαχτη, χωρίς ίχνος καλλιτεχνικής μόρφωσης.
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)